Tarihteki Önemli Kişiler ve Psikiyatri

 Tolstoy:

  Lev Nikolayeviç Tolstoy 1828 yılında varlıklı, toprak zengini bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Henüz iki yaşında iken annesini, dokuz yaşında da babasını kaybetti. Kendisini kadın akrabaları büyüttü. Eğitmeni vardı ve binicilik dersleri alıyordu. Kazan Üniversitesi'ne girdi ama, 3 yıl sonra üniversiteden ayrıldı. Kendi geniş topraklarını yönetmek için, doğduğu yere geri döndü. Burada bir toprak sahibi gibi değil de, bir rençber gibi lüksten uzak bir şekilde yaşadı. Ancak eğitimini kendi kendine sürdürme, kendi başına da bilgiye ulaşma alışkanlığını edindi. 23 yaşında gönüllü olarak orduya yazılarak, Kırım Savaşı'na katıldı. Sen Petersburg'da bir derginin yazarları arasına katıldıysa da, görüşlerinden hoşlanmadığı için ayrılarak, tekrar topraklarına döndü. Bir yandan çiftçilikle uğraşırken, bir yandan da köylü çocukları için açtığı okulda, büyük bir başarı ile onları okutuyordu. Öğrenimin her öğrencinin kişisel ilgi ve yönelimine göre uygulanması gerektiğini düşünüyordu. 34 yaşında evlendi. Başlangıçta doğada geçen anılarını yazarak kitap haline getirdi. Daha sonra yazdığı "Kazaklar" bulunduğu bölgedeki köylülerin yaşamını anlatıyordu. Napolyon Savaşları sırasında 1865'de yazdığı "Savaş ve Barış"yaşama sunulan bir destan olarak nitelendirilir. Bu romanda geniş bir zaman sürecinden bahsedilmesi, somut özelliklerin canlandırılmasında kaydedilen yüksek başarı düzeyi, sayıları beş yüzü aşan sayıda kişiyi içermesi, öykünün dallanıp budaklanarak ilerlemesi bu eseri başyapıtlardan biri haline getirmiştir. Eser geniş ve detaylı olması nedeniyle tarihi bir belgesel niteliği dahi taşır . bu kadar çok sayıda karaktere rağmen, her bir karakter diğerlerinden çok farklı özellikler taşır.Bu eserini 1877'de yazdığı "Anna Karenina" izler. Bu eserde romanda kişi sayısı azaltılmış (150 kişi), ruhbilimsel çözümlemeler kullanılmış ve iç monologlara yer verilmiştir. Yazar bu yapıtta aileleri mutsuzluğa götürebilecek etmenleri araştırıp, kendimizi sorgulamaya sevketmiştir. Bu yapıtı Ivan Ilyiç'in Ölümü ( 1886), Karanlıkların Kudreti (1886), Kröyçer Sonat (1888), Usta ve İşçi (1895)izlemiştir. 1899'da son büyük romanı "Diriliş"i yazdı.

  1859, 1869 ve 1880 yıllarında yaşadığı depresyonlardan, kendi çabası ile gerçekleştirdiği toplumsal ya da kültürel etkinliklerle (çevresinde yaşayan çocuk ve erişkin köylüleri eğiterek) kurtulmayı başarabildi. Kötülüğe karşı kaba kuvvet ve sevgisizlikle karşılık verilmesini eleştirdi, böyle davrananlar kim olursa olsun suçladı. Yaşamın amacı ve anlamını sorgulayarak, sevginin üstünlüğünü öğretmeye çalıştı. 82 yaşında bir gece evinden kaçarak, küçük bir tren istasyonunda iken hastalanarak hayata gözlerini yumdu. Küçük yaşta anne ya da babasız kalan kişiler, doğal olarak hayatın başlangıç dönemlerinden itibaren içlerine kapanık, dertlerini paylaşamayan kişiler haline gelebilirler.

  Olmayan ya da yetersiz olan ebeveyn-çocuk ilişkisi sonucu, küçüklüklerinde yeterince yaşayamadıkları sevilme hissini ileri dönemlerde yaşayabilmek, yanlarındaki kişileri tıpkı küçüklükte kaybettikleri ebeveynleri gibi kaybetmemek için onlara aşırı derecede bağlanabilirler. Onların desteği olmadan yaşamak katlanılamayacak bir durum olarak algılanabilir. Bu bağlanma onlara zarar verecek, aşırı ödünler verecek düzeylere gelse bile. Bu kişiler bağımlı kişilik yapıları ile yanlarındakilere sadece arkadaşlık ya da eşlik değil, aynı zamanda babalık, annelik, ablalık vb. tüm eksik hissettikleri aile figürlerine ait beklentileri de yükleyebilirler.
Erken yaşta ebeveyn kayıpları ya da varlık yetersizlikleri, bazı durumlarda da çocukların güvensiz hissetmeleri nedeniyle, aşırı bir güvenliklerini sağlama arayışına, etrafı sürekli olarak kontrol edip, doğabilecek tehlikeleri önleme davranışına itebilir. Ebeveynin kaybı ya da olup da yeterli ilişkinin kurulamaması durumlarında, onların kendisini bırakıp gitmesi olarak algılanabilir. Bu da onların ölmüş olmaları nedeniyle, kendisini bu durumda bırakmaları şeklinde düşünülüp, onlara karşı kızgınlık, öfke ve tahammülsüzlük şeklinde kendisini bilinçaltında hissettirebilir. İlerleyen dönem içinde bu öfke vb hisler otorite simgesi (çocukluktaki anne-baba varlığı gibi) olarak algılanan bazı kişi ya da kurumlara yönlendirilebilir. Bunun sonucunda eğitimsel , mesleki ya da diğer sosyal kurumlara yönelik aktiviteler tatmin edici düzeye ulaşamayabilir.

  Tolstoy maddi olanaklar açısından değil ama, manevi açıdan yaşadığı bu zor çocukluk döneminde, çevresinde kendisine bakım sağlayan yakınlarının olumlu etkisi nedeni ile çoğu özelliği ile güçlü bir kişi olarak karşımıza çıkar. Çevresinde yaşayan zor durumdaki fakir çocukları okutup eğitmeye çalışması, çevresindeki fakir halkın durumunu anlayabilmek için onlar gibi yaşamaya çalışması ve yaşadığı depresif dönemlere rağmen yapıtları ile insanları aydınlatmaya devam etmesi "sublimation" (yüceltme) dediğimiz bir olumlu savunma mekanizmasıdır. Sanatçılar, görevleri ve mesleklerini hakkı ile yerine getirmeye çalışan insanlar, bu olumlu savunma mekanizmasını kullanarak, hem kendilerine olan güven hislerini kuvvetlendirirler, hem de toplum yararına güzel işler yaparlar. Hepinize olumlu değerlerinizi yüceltebileceğiniz nice mutlu günler dileklerimle.