Tarihteki Önemli Kişiler ve Psikiyatri

Wright Kardeşler ve Kardeşlerin Güç Birliği

  Bundan bir asır önce Amerika’nın Ohio eyaletinde o zaman için önemsiz ama günümüz ve sonrası için çok değerli bir olay gerçekleştirildi. Motorlu bir uçak insanoğlunun ayağını yerden kısa süreli de olsa kesmeyi başarmıştı.

  Orville Wright adlı bir çocuk, bir gün şehir kütüphanesine gitmiş, Lilienthal adlı bir yazarın yazdığı motorsuz bir uçak ile yaptığı uçuşları anlatan bir kitap seçip okumaya başlamıştı. Kitabın etkisinde kalan Orville sadece kendisini değil, kardeşi Wilbur’u da heyecanı ile etkilemiş ve iki kardeş de uçma hayalleri ile yanıp tutuşmaya başlamıştı. İki kardeş de eğitimlerini tamamlayamamıştı. Olmayan diplomaları, varolan zekaları ve azimlerine engel teşkil etmeyecek, birşeyleri başarabileceklerini göstereceklerdi.

  Daha çocukken, çayırlarda ve bayırlarda dolaşarak, ölmüş hayvanların kemiklerini toplayarak, gübre fabrikalarına satarlarmış. Daha sonraları hurda demir toplayarak, demircilere satmaya başlamışlar. İlerleyen dönemde matbaa kurmuşlar ama başarılı olamayıp, kapatmak zorunda kalmışlar. Bunu izleyen dönemde bisikletçi dükkanı açmışlar ama boş kalan vakitlerinde dükkan içine tüneller şeklinde bir düzenek kurarak, rüzgar ve kanat ilişkisini saptamaya çalışmışlar.1902’den başlayarak açık arazide motorsuz uçuşlar üzerinde yaptıkları denemeler sonunda, ilk motorlu uçağı yapmayı başararak, 17 Aralık 1903 tarihinde 16 beygir gücünde bir motor ve iki pervaneli bir uçak olan “flyer”içinde oniki saniye süre ile havada kalabilmişlerdir. Orville Wright kardeşi ile yazı tura atışı sonrası kazandığı ilk uçuş hakkını kullanmadan önce, uçağa yük olmasın diye, paltosunu soğuğun dişlerini titremesine rağmen üzerine almamıştı. İlk uçağı icat etmesine karşın, uçuş ehliyeti olmayan Orville Wright, yaptığı bir kaza sonrası uçmayı bırakmış. Her iki kardeş de mütevazi ve başarı için feragat gerektiğini bilen kimselermiş. Gösterişe önem vermeyen bu kardeşlerden Wilbur, bir gün cebinden mendil çıkarırken yere bir kırmızı kordela düşmüş. Kızkardeşi bunun ne olduğu sorduğunda “sana bahsetmeyi unuttum, bugün bana Fransız Hükümeti Lejyon Denor Nişanı verdi, bu onun kurdelası” diye yanıt vermiş. O zamanlarda İspanya kralı bir gün kendilerine gelerek bir pazar günü kendisini uçakla uçurmasını istemiş, ama dini düşünceleri nedeniyle Pazar günü uçmayacaklarını açıklamışlar, başka bir sefer de babaları kendilerine, hem eşlerinin hem de uçaklarının paralarını karşılayamayacağını söylemesi üzerine, uçakları tercih ettiklerini anlatmışlardır.

  Özellikle günümüz dünyasında sadece yüksek öğrenim yaparak, bir yerlere gelmek ya da bir takım değerlere sahip olmayı beklemek hayalden öte bir şey değildir. 50- 60 yıl öncesinde lise mezunu olmak pek çok yerde iş olanakları sağlarken, artık üniversite mezunu olmak bu şansı sağlayamamaktadır. Öğrenim hayatı boyunca herkes belirli bir düzeyde eğitim alabilmekte, ancak sürü zihniyetinden farklı hareket edebilenler, sivrilme şansı bulabilmektedirler. Kişi kendisini geliştirmek ve nitelikli olabilmek için, farklı kaynaklardan bilgilere de ulaşmaya çalışmalıdır.

  Belirli bir eğitimi almada yaşanan başarısızlıklar, kişinin zeka sorunu olduğu anlamına gelmez. Eğitim yapmak güzeldir, ama herkes eğitimini tamamlayamayabilir. öğrenmenin yaşı ve yeri yoktur. Birşeyler öğrenmek isteyen kişi, karşılaştığı herkesten birşeyler öğrenebilir. Yeter ki kendisini öğrenmeye adasın ve kendisini erişilmez olarak görmesin.

  Kardeşler birbirlerinin pusulası ve miğferi olmalı; soyadlarını ve kendilerini yetiştiren büyüklerini, atalarını kendilerinden öncekilere göre daha iyi temsil etmelidirler. Kardeşinizin acısı sizin acınız; onun sevinci sizin sevinciniz olmadıkça kardeş sayılmazsınız. İlk planda aynı anne ve babanın çocukları olmak şeklinde düşünülebilecek olan kardeşlik, daha sonra boyutlarını genişleterek aynı vatanın çocukları olmak şeklinde bir kardeşliği ve en sonunda Adem babamız ve Havva annemizin çocukları olmak şeklinde evrensel bir kardeşlik haline gelmelidir.

  İnsanlar hayal ve ümitlerini, zeka ve çalışkanlıkları ile birleştirirlerse, benzerlerinden farklı hale gelirler. Bireyler üniversiteyi araç olarak değil de, amaç olarak gördükleri zaman üretkenliklerini ve yeteneklerini kaybederler. Kişiler içlerinde varolan doğal yetenekleri değerlendirmenin çarelerini aramalıdır. Yaşanılan hayal kırıklıkları ve başarısızlıklar sonraki başarıların hazırlayıcıları ve altyapıları olarak kabul edilmelidir. Yaptığı işi severek ve esnek bir şekilde prensipler edinerek çalışan kimseler başarıyı hakederler.